Radar – urządzenie służące do wykrywania - za pomocą fal radiowych - obiektów powietrznych, nawodnych oraz lądowych takich jak: samoloty, śmigłowce, rakiety, statki (również chmury oraz obiekty terenowe), pozwalające na określenie kierunku, odległości a także wielkości obiektu, a w radarach dopplerowskich także, do pomiarów prędkości wykrywanego obiektu.

Radar umożliwia bezpieczną nawigację lotniczą i morską. Pozwala na zlokalizowanie samolotów i statków oraz doprowadzenie ich na lotniska i do portów.

Już pionierzy radiofonii zauważyli, że odbieranym przez nich sygnałom nierzadko towarzyszy echo. Braio się to stąd, że do odbiornika dochodziły również fale odbite od różnych obiektów. Miały one do przebycia dłuższą drogę niż fale nie odbite, więc nadchodziły później.

Sygnały odbite

W 1922 roku Taylor i Young, dwaj amerykańscy naukowcy związani z marynarką Stanów Zjednoczonych, prowadzili eksperymenty nad komunikacją radiową i zauważyli, że nadawane przez nich fale odbijają się od statku znajdującego się na rzece. W 1930 r. Young i Hayland zdołali zarejestrować fale radiowe odbite od samolotu. Już wkrótce potem potrafili oni metodą odbitych fal radiowych wykrywać samoloty znajdujące się w promieniu do 80 km.

Jednakże metoda Younga i Haylande pozwalała określić wyłącznie kierunek, w którym szukany obiekt się znajdował. Odległość od wykrytego obiektu pozostawała nieznana. Ich następcy wkrótce odkryli metodę pomiaru dystansu. Polegała ona po prostu na pomiarze czasu przelotu wysianego sygnału do obiektu i z powrotem. Prędkość rozchodzenia się fal radiowych była znana (jest to prędkość światła, wynosząca około 300000 km/s), tak więc obliczenie odległości było proste. Prace eksperymentalne oraz ciągły postęp w elektronice doprowadziły do powstania, w ciągu kilku zaledwie lat, systemów radarowych nadających się do praktycznego wykorzystania.

Bibliografia: Świat Wiedzy, Wikipedia